دو نکته، برای ادای دین و بدرقه آقای شهید ایران | بازتاب امروز

رحمان بیات، روزنامه نگار در یادداشتی با عنوان «در یادداشتی با عنوان «دو نکته، برای ادای دین و بدرقه آقای شهید ایران» که در اختیار بازتاب امروز قرار داده؛ نوشت:

۱- مشت گره کرده را نماد اتحاد مقدس ملی برای فردای روشن معنا کنیم؟
گاهی اوقات زبان بدن، گویاتر از هر سخن و بیان کلمات است. از نگاه روان‌شناسی و علم زبان بدن، مشت گره‌کرده یعنی همبستگی و تجمیع قوا و نیروی بدن. از این منظر، مشت گره‌کرده‌ی رهبر شهیدمان را می‌توان به عنوان آخرین سفارش به همبستگی و اتحاد مقدس ملی معنا کرد؛ به‌خصوص که ایشان در این اواخر، به‌ویژه پس از جنگ ۱۲ روزه، بر اتحاد ملی تأکید مکرری داشتند. پس می‌توان مشت گره‌کرده‌ی آن عزیز سفرکرده هنگام شهادت را به نماد همبستگی و اتحاد مقدس ملی تبدیل نمود و در مراسم تشییع از این نماد رونمایی کرد تا با اتحاد مقدس ملی، برای فردای روشن ایران برخیزیم و کمر همت ببندیم…

۲- رد پای صهیونیست‌ها از وقایع صدر اسلام تا شهادت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای
با مرور تاریخ به خوبی درمی‌یابیم که در هر جنگی و مصیبتی که بر مسلمانان از صدر اسلام تاکنون وارد شده، رد پای صهیونیست‌ها دیده می‌شود؛ از اذیت و آزار پیامبر گرامی اسلام در صدر اسلام تا قصه‌ی پرغصه‌ی سقیفه، و از واقعه عاشورا و شهادت حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) تا ترور و شهادت رهبر معظم انقلاب، که دست پنهان و آشکار صهیونیست‌ها در آن دیده می‌شود. به گواهی تاریخ در همه این وقایع، صهیونیست‌ها با نفوذ خود در جوامع اسلامی، عامل جنگ‌ها و عقب‌ماندگی‌ها در دنیای اسلام بوده‌اند. کوتاه سخن آنکه، همان‌طور که خدای متعال در قرآن کریم این قوم ظالم را لعن کرده است، پس دعا کنیم و از خدا بخواهیم که بر عذاب دنیوی و اخروی این قوم بیفزاید که همواره از اشک و رنج شیعیان خشنود بوده‌اند.

خدایا شاهد باش که باز این قوم ظالم صهیونیست‌ها بودند که با حمله به مدرسه شجره طیبه میناب و شهادت رهبر معظم انقلاب و دیگر جنایت‌ها در جنگ اخیر، مردم ایران و مسلمانان را داغدار نمودند. در آستانه تشییع تاریخی آقای شهید ایران هستیم که نشان و نمادی از اتحاد و همبستگی مسلمانان و ایرانیان خواهد شد.

در انتهای این نوشته، اجازه می‌خواهم که یک اعترافی بکنم؛ و آن اینکه در این شرایط، درباره هر موضوعی می‌توانستم راحت بنویسم و چه منتشر می‌شد و چه نمی‌شد، برایم آسان بود و هست؛ اما نوشتن درباره شهادت رهبر شهید بسیار سخت بود. چون هنوز باور اینکه روز نهم ماه مبارک رمضان بوده و دشمن با بمباران بیت رهبری و شهادت ایشان برایم سخت است؛ سخت‌تر اینکه در آستانه تشییع پیکرش هم قرار داریم. برای همین، این نوشته در دو موضوع متفاوت و کوتاه نوشتم ؛ فقط برای ادای دین و بدرقه آقای شهیدمان، که چنین عاقبت به خیر شد.

شهادت در ماه مبارک رمضان و به دست دشمن صهیونیستی و آمریکایی که دانش‌آموخته‌ی مکتب شیطان در جزیره اپستین می‌باشند آیا این خود به تنهایی دلیلی بر عاقبت به خیری نیست …!؟ خدایا صبری عطا کن؛ چرا که با تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب، یک بار دیگر غم و اشک و داغ مردم ایران و شیعیان جهان تازه می‌شود.

انتهای پیام