زشتی روزی که مادرم پشت در امجدیه ماند … | بازتاب امروز

سیاوش خوشدل، عضو بخش تحلیلی بازتاب امروز:

روان حمید علیدوستی شاد باد و ترانه‌اش در سوگ او شکیبا.
در لحظه‌ای از همراهی پیکر پدر، دیدیم و شنیدم که ترانه بر زبان راند «من هم اومدم امجدیه بابا.»

و من یاد تنها باری افتادم که به امجدیه رفتم. نه‌ساله بودم و یک سالی بود که سودای فوتبال دیدن به سرم افتاده‌بود. خیلی دوست داشتم که یک بار بروم استادیوم. امّا آن زمان در خانوادۀ ما کسی اهل این کار نبود. تازه اگر هم می‌بود، بردن یک نونهال به استادیوم وجهی نداشت. آن زمان جوّ سالمی در استادیوم نبود. همان مردانی که بعد از وقف‌های قاری قرآن در آغاز مسابقه، به تقلید قرائت‌های مجلسی «الله»های کشدار می‌گفتند، ده دقیقه بعدش فحش‌های آب‌نکشیده نثار حریف و داور و حتّی بازیکن تیم خودی می‌کردند. فرهنگ غالب آنجا بود.

من آرزوی رفتن به استادیوم را داشتم و چند باری به مادرم گفته‌بودم. سال هفتادوسه بود. مسابقات مقدّماتی نوجوانان آسیا در تهران برگزار می‌شد و در ورزشگاه شهید شیرودی، یا همان امجدیه.
بیست‌وهفتم تیر ماه بازی ایران و هند برگزار می‌شد و مادرم من را برد به استادیوم. مادرم به‌درستی تشخیص داده‌بود که مسابقات بین‌المللی در سطح نوجوانان، جوّ ناسالمی ندارد.

خودش مثل مادرهای دیگر پشت در استادیوم ایستاد و منِ بچّۀ نه‌ساله وارد استادیوم شدم و هیچ نفهمیدم زشتی این منع را. آن روز نفهمیدم. انگار که طبیعی باشد حقّ مردها و حتّی پسربچّه‌ها باشد و حقّ زنان نه.

من رفتم و ورزشگاه را دیدم و بازی کسل‌کننده با تساوی بدون گل را هم دیدم و آمدم بیرون به سمت محلّ قرار با مادرم. بچّه‌های دیگری هم مثل من بودند که به سمت مادرانشان می‌رفتند.

دنبال کردن ورزش از تفریحات مشترک من و مادرم شد. این سال‌های آخر عمرش وظیفۀ خودم می‌دانستم وقت مسابقاتی را که برایش جذّاب بود، به او اطّلاع بدهم.
روز فینال لیگ قهرمانان آسیا در سال ۹۹ دوران خدمت سربازی را می‌گذراندم. سعی کردم زودتر مرخّصی بگیرم و بروم کرج و بازی پرسپولیس را با گزارش فردوسی‌پور برایش بگذارم. مامانم پرسپولیس را بیشتر دوست داشت. ولی در عین حال دوست داشت استقلال هم ببرد، به خاطر دل فرزندش؛ همین قدر مادرانه.

مادر من سال گذشته در اثر سرطان درگذشت. آدم بعد از مرگ عزیزش مرور می‌کند نداشته‌های او را. کارهایی را که می‌خواست بکند و نشد. کارهایی که من می‌توانستم یا دوست داشتم برای او بکنم و نکردم.
آن روز که من نه‌ساله وارد استادیوم شدم، حقّ مادرانمان بود که پشت در استادیوم نمانند.
و تک‌جملۀ ترانۀ علیدوستی نه فقط روایت حسرت شخصی او، بلکه بیانگر حسرت‌های بسیاری است که به این تحقیر ظالمانه گره خورده.

عکس: مادرم، شهین گرجی، در سمت راست تصویر، دوران دانشجویی، سال ۷۰
زمین فوتبال دانشگاه شهید بهشتی

انتهای پیام