ارتجاع مترقی | بازتاب امروز

امیرحسین عباسی در یادداشت ارسالی به بازتاب امروز با عنوان «ارتجاع مترقی – به مناسبت دوم خرداد، سالگرد پیروزی سیدمحمد خاتمی» نوشت:

اگر بخواهیم از بین تمامی رخدادهای پس از پیروزی انقلاب، یک رخداد را به عنوان عامل و بانی گسست تاریخی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی در تاریخ جمهوری اسلامی قلمداد کنیم، آن رخداد چیزی نیست جز دوم خرداد ۷۶. چرا که با توجه به ساخت و بافت حاکم بر تمامی نظام های ایدئولوژیک، از هر قسم و نوع آن و نوع نگاه ساختارگرای ایدئولوژی محور حاکم بر آنان و تفاوت ماهوی که با نظام های پاتریمونیال سنتی پدرسالار دارند، به ندرت، تغییر در حاکمیت، تغییری در سیاست‌ها و مشی و روش های سیاسی و فرهنگی کلان کشور ایجاد می کند، از این رو هرگونه پوست اندازی، تغییر یا دگرگونی در چنین نظام هایی، عمدتاً از طریق مردم و جامعه مدنی خواهد بود.

از این رو دوم خرداد ۷۶ را می توان به عنوان جریان سازترین رخداد پس از انقلاب دانست، که به درستی می‌توان تاریخ جمهوری اسلامی ایران را به دو مقطع پیش و پس از آن تقسیم کرد. ولی این رخداد که به سان یک آنتی تز پرجاذبه و هاضمه در سپهر سیاست ایران ظهور کرد، علی رغم غالب آنتی تزها که بانی گسست از اصول و مرام نخستین اند، بانی بازگشت و رجعت به اصول مغفول نخستین بود.

اصول مغفول آزادی‌خواهانه و عدالت‌خواهانه ای که از ذاتیات انقلاب اسلامی سال ۵۷ بود و به مرور و بنا به سلسله حوادث خواسته یا ناخواسته پس از انقلاب که در این مجال نمی‌گنجد، به بوته فراموشی سپرده شد و علیرغم عقیده بسیاری از جامعه شناسان سیاسی، که آن را (دوم خرداد۷۶) عامل انشقاق و دوقطبی سیاسی می‌دانند، عامل اتحاد و اتفاق بود.

اتحادی میان رجال استخوان‌دار هر دو جریان سیاسی که به مرور خود را نشان داد؛ تا جایی که ناطق نوری، حسن روحانی و پیش تر از آنان، آیت الله هاشمی رفسنجانی و بسیاری دیگر از پیشگامان انقلاب را نیز در هاضمه خود، هضم و حل کرد و یک اجماع نانوشته میان پیشکسوتان استخوان‌دار هر دو جریان انقلاب برای برداشتن گام دوم جمهوریت و پوست اندازی فرهنگی و اجتماعی ایجاد کرد که البته با عبور جناح راست از پدران و پیشگامان خود و خلق بدعت آمیز نحله ای رادیکال در جناح اصولگرایی و ماکیاولیسم تفرقه افکنانه انتخابات‌های مختلف و نفوذ فرصت طلبانه میانه بازها در جریان اصلاحات، ابتر و دستاوردهای آن در مسلخ رادیکالیسم دوران احمدی نژاد قربانی شد که پس از آن تا به امروز، هیچگاه نتوانست نضج و قوت بگیرد و این بود سرنوشت این رخداد، این آنتی تز و این ارتجاع مترقی.

انتهای پیام