همین بود سوپرانقلابی گری تان که بگویید پزشکیان نفوذی است؟/ کسی نیست این بساط رسوایی را جمع کند؟
حق اعتراض و نقد برای مردم محفوظ است، اما سؤال از کسانی است که خود را مدعی‌تر از دیگران در دفاع از انقلاب می‌دانند آیا واقعاً قرار است هر مقام و مسئولی که روش و تحلیلش با آنان یکی نیست، یک‌شبه «نفوذی»...
حق اعتراض و نقد برای مردم محفوظ است، اما سؤال از کسانی است که خود را مدعی‌تر از دیگران در دفاع از انقلاب می‌دانند آیا واقعاً قرار است هر مقام و مسئولی که روش و تحلیلش با آنان یکی نیست، یک‌شبه «نفوذی» و «بی‌غیرت» معرفی شود؟ اگر چنین است، تفاوت نقد انقلابی با تسویه‌حساب سیاسی دقیقاً کجاست؟
پزشکیان پیش از سفر به نیویورک صراحتاً گفته بود مجمع عمومی سازمان ملل فرصتی برای بیان «مظلومیت و اقتدار ایران» است و در سخنانش آمریکا را به نقض قواعد بین‌المللی متهم کرد. حالا اگر کسی با عملکرد دولت مخالف است، می‌تواند درباره محتوای سخنرانی رئیس‌جمهور، دیدارهای او، دستاوردهای سفر یا سیاست خارجی دولت سؤال و نقد مشخص داشته باشد؛ اما تبدیل همه این اختلافات به شعار «نفوذی» چه مشکلی از کشور حل می‌کند؟ آیا این همان سیاستی نیست که به جای مطالبه پاسخ، دنبال ساختن دشمن داخلی است؟
مشکل «سوپرانقلابی‌گری» دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که عده‌ای تصور می‌کنند انقلابی‌تر بودن یعنی بلندتر شعار دادن و تندتر برچسب زدن. یک روز مسئول منتخب مردم «نفوذی» می‌شود، روز دیگر مدیر یا وزیر به خاطر یک تصمیم اجرایی «بی‌غیرت» خطاب می‌شود و روز بعد، هرکس از این ادبیات فاصله بگیرد متهم می‌شود که از آرمان‌ها عقب‌نشینی کرده است. نتیجه چه می‌شود؟ فرسایش سرمایه اجتماعی و تبدیل فضای سیاسی کشور به میدان مسابقه‌ای برای اثبات اینکه چه کسی از دیگری «انقلابی‌تر» است.
نقد دولت، حتی نقد تند، حق جامعه و رسانه است؛ اما اگر قرار باشد هر مخالفتی با یک تصمیم دولت به پرونده‌سازی هویتی و اتهام نفوذ ختم شود، دیگر جایی برای گفت‌وگوی سیاسی باقی نمی‌ماند. کشور در شرایطی که با فشارهای خارجی و مسائل اقتصادی و اجتماعی متعدد مواجه است، بیش از همیشه به نقد دقیق، مطالبه‌گری و پاسخ‌خواهی نیاز دارد، نه مسابقه بر سر تندترین شعار.
اگر سوپرانقلابی‌ها واقعاً دغدغه منافع کشور را دارند، به جای «مرگ بر مسئول نفوذی» بگویند کدام تصمیم غلط بوده، مستندش چیست و راه اصلاح آن کدام است؛ آن‌وقت معلوم می‌شود چه کسی برای حل مسئله آمده و چه کسی صرفاً برای دیده‌شدن در قاب دوربین‌ها.
آقایان سوپر انقلابی! اگر تیم ملی فوتبال یک کشور را هم در نظر بگیرید که برای انجام مسابقاتی به خارج از کشور اعزام می‌شوند، هر فردی از روی عرق و علاقه به وطن و ملیت تمایل دارد این تیم با موفقیت زمین را ترک کند. حتی اگر این تیم در برابر قدرت‌های دنیا هم با اختلاف ناچیز بازی را هم واگذار کند باز هم مورد تشویق وطن دوستان قرار می‌گیرد. این یک مثال ساده برای میهن پرستی و عرق ایرانی بودن است.
رئیس جمهور در جریان این سفر و در مجمع عمومی سازمان ملل در سخنانی قاطعانه و محکم از مواضع ایران دفاع و دشمنان را محکوم کرد، سوالی که مطرح است این است که اکنون چه بهانه‌ای برای تخریب دولت دارید؟
نهادهای بالادستی و آقایان مسئول! آیا اراده‌ای برای جمع کردن بساط این افراد وجود ندارد؟ بهتر نیست که یک بار برای همیشه بساط این افراطی‌گری و اقدامات خودسرانه از سوی تندروها و سوپر انقلابی برای همیشه جمع شود؟
17302
بدون نظر! اولین نفر باشید