اول مهر؛ روز جهانی زبانهای اشاره | بازتاب امروز
کانال تلگرامی «جامعهای بهتر بسازیم» نوشت:
۲۳ سپتامبر، روز جهانی زبانهای اشاره است؛ شنیده بودین؟! روزی برای یادآوری اهمیت زبانهای اشاره و حق دسترسی برابر ناشنوایان به ارتباط، آموزش و مشارکت اجتماعی.
ما در این مطلب دنبال طرح این موضوع هستیم که چرا اینقدر درباره ناشنوایان حرف میزنیم، اما کمتر از خودشان میشنویم؟
ما عادت کردهایم درباره دیگران تصمیم بگیریم؛ برای کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت و گروههای بهحاشیهراندهشده برنامهریزی کنیم و حتی به نام حمایت از آنها، درباره نیازهایشان سخن بگوییم.
اما این پرسش ساده اساسا فراموش میشود؛ خودشان کجا هستند؟ چه کسی از آنها پرسیده که مسئله اصلی زندگیشان چیست؟ چه چیزی را کمک میدانند و چه چیزی را دخالت؟ درباره آموزش، اشتغال، ارتباط و آینده خودشان چه میخواهند؟
البته که متخصصان، پژوهشگران، خانوادهها و افراد شنوا نیز در این حوزه نقش مهمی دارند. اما مسئله، حذف آنها نیست، مسئله این است که درباره یک گروه حرف زدن با شریک کردن آن گروه در گفتوگو یکی نیست.
میتوانیم برای ناشنوایان برنامهریزی کنیم، اما باید خودشان در طراحی آن برنامهها حضور داشته باشند.
میتوانیم درباره حقوقشان قانون بنویسیم، اما باید صدای خودشان در شکلگیری و اجرای آن قوانین شنیده شود.
میتوانیم درباره مشکلاتشان پژوهش کنیم، اما تجربه زیسته خودشان نیز باید بخشی از دانش ما باشد.
این نگاه بسیار اهمیت دارد. این نگاه مشارکتمحور است. در مقولهی مشارکت با ناشنوایان، ما میگوییم این زندگی توست؛ پس نظر تو برای تصمیمی که درباره تو گرفته میشود بسیار ضروری است.
بنابراین یکی از معیارهای یک جامعه سالم این است که نه فقط چقدر خوب درباره گروههای مختلف حرف میزند، بلکه چقدر به آنها امکان میدهد خودشان حرف بزنند.
و اگر زبانشان را نمیدانیم، شاید اولین گام این است که هرجا لازم شد ما هم کمی به سمت زبان آنها برویم.
اگر با یک فرد ناشنوا روبهرو شدیم، با او مثل کسی رفتار نکنیم که باید شخص دیگری به جای او حرف بزند.
اگر زبان اشاره نمیدانیم، میتوانیم راه ارتباط را پیدا کنیم.
اگر چیزی را درباره زندگی ناشنوایان نمیدانیم، به جای حدس زدن، از خودشان بپرسیم.
همشهری عزیز، تو زبان اشارهی ما را ندیدی، اما اگر این نوشته را خواندی، بدان که به یادت بودیم و دوستت داریم.
انتهای پیام
