به بلندای سرو! مهدی میرابی | بازتاب امروز

مهدی میرابی، نویسنده و روزنامه‌نگار در یادداشت ارسالی به بازتاب امروز با عنوان «به بلندای سَرو!»نوشت:

بین مشاهیر و مفاخر ورزش، کم هستند که به دستگاه قدرت وصل نباشند ولی قدرت داشته باشند که در سطح ملی و بین‌المللی افتخار آفرینی کنند. عزت نفس داشته باشند، پایمرد و دلیر باشند اما به خفت، خاری و حقارت تن ندهند. مظلوم باشند، ستم ببینند اما سمت ظالم نایستند و ستم نکنند. جوانمرد باشند، مزدور و مغرور نباشند. جفا ببینند، جفا نکنند. مثل پوریای ولی در اوج بلندی و آوازه، افتاده باشند و بر نفس خود غلبه کنند…

همه‌ی این ارزش‌های انسانی و صفات معنوی و فضایل اخلاقی را یکجا داشتن بسی سخت و با درد و رنج همراه است. اما هستند کسانی که اینگونه زیست کرده‌اند. شاید میان رهبران سیاسی یافت نشود اما میان فرماندهان نظامی پیدا می‌شود. میان تشنگان قدرت پیدا نمی‌شود اما میان زندانیان سیاسی پیدا می‌شود. شاید در میان نویسندگان و شاعرانِ درباری و حکومتی و مواجب بگیر پیدا نشود اما میان شاعران و قصه‌گویانِ آزادی‌خواه، میهن دوست و وطن پرست پیدا می‌شود.

در میان فُقهای عالم که دل در گرو معنویت و اسلام دادند، از حق خود بخاطر حق مردم گذشتند، پیدا می‌شود. اما میان فُقهای زمانه‌ای که بنده‌ی قدرت شدند و حق مظلوم را ضایع کردند، یافت نمی‌شود. به راستی که هستند. در همه‌ی صفوف و صنوف اینجور آدم‌ پیدا می‌شود. آیت‌الله منتظری، عباس امیرانتظام، داوود کریمی، پوریای ولی، ناصر حجازی، عبدالله موحد و… از طیفِ خوبان هستند. انسان‌هایی به تمام معنا که از کلمه‌کلمه حرف و رفتارشان بوی اخلاق برمی‌خاست.

به بهانه مرگ عبدالله موحد، کشتی‌گیر بی‌همتای ایران و دنیا، هم‌مسلکان وی را هم ردیف کردیم تا برایشان ادای دینی کرده باشیم. او بی‌حرمتی نکرد، به دیدار شاه رفت، دست هم داد اما دست نبوسید. کُرنش نکرد و دولا نشد. تعظیم کردن و دولا شدن برای مواجب بگیران است تا در فساد و رانت سهیم شوند و سهمی از کیک قدرت بردارند. پستی بگیرند و به ثروتی برسند. چنین حرکتی در شأن، مرام و مسلک پهلوانانِ اصیل نیست و با ژن، روحیه‌ و غرورشان سازگاری ندارد. موحدی‌ها اینگونه با چوپان و دبیر و یزدانی‌ها، تمیز داده می‌شوند. می‌گوید در همه‌ی سختی‌های زندگی هیچ‌گاه اشک نریختم مگر زمانی که مرا از کشتی محروم کردند و طرد شدم.

در کمال مظلومیت آواره دیار غربت شد اما حاضر نشد مربی‌گریِ تیم کشوری را قبول کند که مبادا آموزش‌های او باعثِ شکست ایرانیان در مسابقات شود. او با عمل و رفتارش میهن دوستی، افتخار آفرینی و عزت افروزی نشان داد. در عمل نه با حرف. اگر شاه نجابت به خرج می‌داد، در این تک موردِ مهم از او به نیکی یاد می‌شد و وزن دفاع از کارنامه‌اش را بهبود می‌بخشید.

انتهای پیام