جای خالی شایسته سالاری در نظام حکمرانی| حمید نجف

حمید نجف در یادداشت ارسالی به بازتاب امروز با عنوان «گنجی که دولت پزشکیان نمی‌بیند!» نوشت:

قرار بود با آغاز به کار دولت پزشکیان، شایسته‌سالاری از سطح شعار عبور کند و به معیار واقعی انتخاب مدیران تبدیل شود؛ وعده‌ای که این امید را ایجاد کرد که شاید این‌بار اداره کشور به کسانی سپرده شود که تجربه حل مسئله در دنیای واقعی را دارند، نه صرفاً سابقه حضور در ساختارهای اداری.

اما امروز، پس از حدود یک‌سال و نیم، این پرسش جدی‌تر از همیشه مطرح است، کدام کارآفرین نخبه بخش خصوصی به سطح تصمیم‌سازی کلان کشور راه یافت؟ مسئله فقط اقتصاد نیست، بحران امروز، بحران مدیریت، اعتماد عمومی، آینده‌نگری و کیفیت حکمرانی است. کشوری که تصمیم‌هایش کوتاه‌مدت، واکنشی و ناپایدار باشد، حتی با بهترین منابع طبیعی نیز نمی‌تواند ثبات اجتماعی ایجاد کند.

مشکل صرفاً کمبود پول یا فشار خارجی نیست؛ مسئله در شیوه اداره کشور و فاصله میان تصمیم‌گیران و واقعیت زندگی مردم است. در حالی که کارآفرینان بخش خصوصی هر روز ناچارند با عدم قطعیت، ریسک، رقابت و پاسخگویی واقعی روبه‌رو شوند، ساختار مدیریتی کشور همچنان عمدتاً در اختیار مدیرانی است که هزینه تصمیم‌های اشتباه را مستقیماً پرداخت نمی‌کنند.

نتیجه چنین شکافی، سیاست‌هایی است که روی کاغذ منطقی به نظر می‌رسند اما در میدان عمل به بن‌بست می‌رسند. پیامد این وضعیت طی ماه‌های گذشته برای جامعه کاملاً ملموس بوده است؛ گرانی‌های پی‌درپی، کاهش امنیت روانی جامعه، شکل‌گیری اعتراضات و هزینه‌های سنگینی که بر کشور تحمیل شد و به کشته شدن هزاران نفر از هموطنان انجامید. این رخدادها تنها نشانه یک بحران اقتصادی نبود، بلکه علامتی هشداردهنده از ناکارآمدی در سطح تصمیم‌سازی کلان بود، با این حال، هر بار که فشار افکار عمومی افزایش می‌یابد، جلسات مشورتی با کارآفرینان برگزار می‌شود؛ نظرات شنیده می‌شود، اما کمتر به تصمیم تبدیل می‌شود. گویی از تجربه آنان برای عبور از بحران استفاده می‌شود، نه برای جلوگیری از تکرار آن.

واقعیت این است که گنج اصلی کشور نه در چاه‌های نفت است، نه در معادن و نه در دارایی‌های زیرزمینی. گنج واقعی، انسان‌هایی هستند که توان خلق راه‌حل دارند؛ کارآفرینانی که با وجود هزاران مانع، هنوز زنده، پویا و فعال مانده‌اند و نشان داده‌اند چگونه می‌توان در سخت‌ترین شرایط نیز امید و حرکت ایجاد کرد.

امروز پرسش جامعه دیگر تشخیص مشکل نیست؛ مسئله، شجاعت تغییر است. اگر قرار است شایسته‌سالاری معنا داشته باشد، باید در ترکیب مدیریتی کشور دیده شود، نه در سخنرانی‌ها، تا دیر نشده، باید تصمیمی واقعی گرفته شود: کارآفرینان و مدیران مسئله‌حل‌کن را جایگزین وزرای ناکارآمد کنید؛ پیش از آنکه مهم‌ترین سرمایه کشور، یعنی اعتماد و سرمایه انسانی، بیش از این فرسوده شود.

انتهای پیام

کپی لینک
لینک کپی شد